و زمان می گذرد در حیرانی من

و چه کند می گذرد وقتی درمانده ایی...

از جاده کودکی تا بدینجا پستی و بلندیهای زیادی را در نوردیده ام

      مرداب را دیده ام و گل مرداب را

                    دریا را دیده ام و موج را و ساحل را

                                             گل را دیده ام و خار را

شقایق را دیده ام و پرپر شدن آن را

           رنگهای زیادی دیده ام سفید..سبز..سیاه ...و سرخ را

شور عشق را دیده ام و نفرت را

                     وصل را دیده ام و هجران را

شاید چشمانم روایتگر نباشد ، اما چشم دلم نهانخانه آن است

و در این کشاکش دهر وامانده ام

کاش می شد در دایره سرگردانی زمان شتاب گیرد

     نه توان ماندن دارم و نه توان رفتن

                            خاموشم و پر از فریاد

عاقلان نقطه پرگار وجودند ولی

عشق داند که در این دایره سرگردانند