این چه شوری‌ست که در دور قـمر می‌بینم

همه آفاق پـُر از فتنه و شـَر می‌بینم

هر کسی روز بـِهی می‌طلبد از ایام

علت آن است که هر روز بدتر می‌بینم

ابلهان را همه شربت ز گلاب و قـند است

قوتِ دانا همه از خون جگر می‌بینم

اسب تازی شده مجروح به زیر پالان

طوق زرین همه بر گردن خـَر می‌بینم

دختران را همه در جنگ و جدل با مادر

پسران را همه بدخواهِ پـدر می‌بینم

هیچ رحمی نه برادر به برادر دارد

هیچ شفقت، نه پدر را به پسر می‌بینم

پند حافظ بشنو خواجه برو نیکی کـُن

که من این پـند به از گنج و گـُهر می‌بینم

سلمان ساوجی ( قرن هشتم هجری)

کدامین چشمه سمی شد ، که آب از آب می‌ترسد

و حتا ذهن ماهیگیر ، از قلاب می‌ترسد ؟

کدامین وحشتِ وحشی ، گرفته روح دریا را

که توفان از خروش و موج از گرداب می‌ترسد

گرفته وسعت شب را غباری آن‌چنان مـُبـهم

که چشم از دیدگاه و ماه از مهتاب می‌ترسد

شب است و خیمه شب بازان و رقص ِ وحشی ِ اشباح

مـُژه از پلک و پلک از چشم و چشم از خواب می‌ترسد

فغان زین شهر ِ کج باور ، که حتا نکته آموزَش

ز افسون و طلسم و رَمل و اسطرلاب می‌ترسد

طنین کارسازی هم ، ز سازی بر نمی‌خیزد

که چنگ از پرده ها و سیم از مضراب می‌ترسد

سخن دیگر کـُن ای بهمن ! کجا باور توان کردن

که غوک از جلبک و خرچنگ از مرداب می‌ترسد ؟

بهمن رافعی (معاصر)

از زمزمه دلتنگيم ، از همهمه بيزاريم

نه طاقت خاموشي ، نه ميل سخن داريم

آوار پريشاني ست ، رو سوي چه بـُگريزيم

هنگامه‌ی حيراني‌ ست ، خود را به كه بـسپاريم

من راهِ تو را بسته ، تو راهِ مَرا بسته

اميد رهايي نيست وقتي همه ديواريم

تشويش ِ هزار آيا ، وسواس هزار اما

يك عمر نمي‌ديدم در خويش چه‌ها داريم

دَردا كه هـَدر داديم آن ذات گرامي را

تيغيم و نمي‌بـُريم ِ ابريــم و نمي‌باريم

ما خويش ندانستيم ، بيداري‌ ِمان از خواب

گـفـتـند كه بيداريد ، گـفـتيـم كه بيداريم

دوران شـُكوهِ باغ از خاطرمان رفته ست

دیری‌ست كه صف در صف ، خـُشكـيده و بي ‌باريم

حسین منزوی ( معاصر)